Een krachttoer om over het menselijk verlangen en het onvermogen om dit verlangen waar te maken een geestig boek te schrijven

Het hoofdpersonage, Eduard Bottelaer, is wanhopig op zoek naar de zin en de reden van zijn bestaan. Maar hij stuit op het onvermogen om dit verlangen waar te maken.
Op 70-jarige leeftijd gaat hij op zoek naar een daad die zijn leven toch nog betekenis kan geven. Hij zal een brief van zijn zieke suikertante Mimi, aan Maria te Lourdes bezorgen. Zijn beweegredenen zijn niet geheel zuiver want heimelijk hoopt hij dat tante Mimi hem haar dakappartement aan de kust nalaat.
Reizend naar Lourdes probeert Bottelaer zijn verleden op een rijtje te zetten. Hij komt echter tot het diepe besef van zijn eigen ravijn. Het mislukt zijn van zijn menselijk bestaan, denkt Bottelaer, is een gevolg van de zinloosheid en het absurde van dat bestaan. Bottelaer heeft moeite met het accepteren van die zinloosheid en blijft daarom zoeken om alsnog allerlei ravijnen te vullen.

Guido Van Heulendonk slaagt er op wonderbaarlijke manier in om Bottelaers sombere kijk op het bestaan in een allesbehalve somber boek weer te geven.
Het schrijfplezier van Guido Van Heulendonk spat er af en wordt op zijn beurt omgezet in veel leesplezier. De zinnen dansen de lezer tegemoet. Zijn rijke woordenschat is om van te smullen Ooit gehoord van ziljoen, spoonen, darkestan, bibliomantie? En what’s in the name van de personages: Bottelare, Ganzenveer?
Het hoofd van Van Heulendonk zit bovendien vol citaten, liedjesteksten, mythes, religie en anekdotes. Deze vinnige referentiepunten (hij noemt ze wespenzwermen) maken de zwaardere stukken meer behapbaar.

Het ging om een boek, en hoe belangrijk waren boeken niet geweest in zijn leven? Ze hadden dat leven van hem aangestuurd zodra het tot bewustzijn in staat was, dag in, dag uit rondgegonsd in zijn hoofd, een eeuwige wespenzwerm. Ze hadden antwoorden geleverd en richtingen aangewezen die hij vervolgens was ingeslagen, als een rat in Hamelen, allerlei troubadours achterna die vaak ook maar wat uit hun nek pijpten.

Een onderhoudend boek met een ironische toon.
Niet voor niets wordt het boek tot de mogelijke literaire prijswinnaars gerekend.
Ik wens het Van Heulendonk zeker toe.
Spannend afwachten.