Een boeiende detective die terecht een klassieker is geworden

En toen waren er nog maar… of Tien kleine negertjes van Agatha Christie is een echte klassieker die de bestverkochte detective aller tijden is. Op een afgelegen eiland worden tien mensen uitgenodigd door een mysterieuze gastheer die zelf niet verschijnt. Alles lijkt op het eerste gezicht aangenaam te verlopen, maar dan valt het eerste slachtoffer. Iemand wordt vermoord en iedereen wijst met de vinger naar elkaar. De negen overige leven in angst en hun leven wordt een ware hel.

En toen waren er nog maar… verscheen eerst onder de titel Tien kleine negertjes, maar door de controverse rond het woord ‘neger’ werd de titel veranderen naar En toen waren er nog maar… of Tien kleine indianen. Nochtans dekt de oude titel wel de lading, aangezien er op het eiland een traditioneel aftelliedje gevonden wordt, waarbij in elk couplet één van de figuurtjes verdwijnt, totdat er geen meer over zijn. Dit aftelliedje is de leidraad voor de moordenaar om zijn slachtoffers en vooral hun doodsoorzaak te kiezen.

Dit boek van Agatha Christie is geen typisch Hercule Poirot- of Miss Marple-verhaal, want hier gaan de slachtoffers zelf aan het speuren zonder de hulp van Hercule Poirot of Miss Marple. Tot een oplossing komen ze echter nooit. Het boek heeft een verrassend einde. Eentje die ik niet zag aankomen. Ook interessant is dat de moordenaar zijn slachtoffers zorgvuldig heeft uitgekozen. Ze hebben zelf iets op hun kerfstok, maar zijn hun straf kunnen ontkomen, dus nu neemt de moordenaar zelf het heft in handen en geeft hen de doodstraf. Beetje bij beetje kom je te weten wat de slachtoffers op hun kerfstok hebben en besef je dat het ook maar mensen zijn met hun zwaktes en gebreken.

Een boeiende detective die terecht een klassieker is geworden.