Een boek als het lekkerste brood, geschreven door een engel

'De onbezoedelde herinnering aan spontane gebaren van goedheid. Dat zijn stukjes engelenbrood.'

Zo ontluistert Patti Smith de titel van haar autobiografie en het typeert haar. Zij hoort ontegensprekelijk bij die mooie mensen die het goede nastreven.

Het boek is een memoir, het verhaal van haar leven. Een leven dat even boeiend als tragisch is geweest. Te lezen over het eerste stimuleert je als lezer om meer te durven, takken af te zagen die je eelt op de billen bezorgen en leeftijdloos door te blijven gaan. Het tweede inspireert wanneer je leest hoe zij met verlies omgaat: de telkens veel te vroege dood van compagnon de route Robert Mapplethorpe, van haar man Fred Smith en in dezelfde periode ook haar geliefde broer Todd. Ze slaagt erin het verlies een deel van haar leven te laten zijn en parallel daaraan een zo rijk mogelijk leven te leiden in het huidig moment.

'De tijd heelt niet alle wonden, maar schenkt ons wel de middelen om ze te verdragen.'

Als 'The Godmother of Punk' had ik het voorrecht haar twee keer te bewonderen in het Koninklijk Circus met precies 50 jaar ertussen en dat was evenzeer een inspirerende beleving: leeftijd doet er niet toe, tenzij, om Billie Burke te citeren, je een kaas bent.

Het is een boek dat je goed doet, het stilt je honger en smaakt naar meer. Het is engelenbrood.