Terug naar 'het kraambed van de toekomst'!

Gelukkige slaven (her)lezen anno 2026 is een esthetisch, ethisch en spannend leesavontuur met in de hoofdrol twee gelijknamige personages, twee Tony’s Hanssen die aanvankelijk in verschillende landen en continenten, Argentinië (Zuid-Amerika) en Zuid-Afrika, hun zogenaamde ‘Neergang’ (titel van het eerste deel) ondergaan. Ik voeg er en passant nog een weetje en een hypothese bij. Het personage Tony Hanssen komt ook voor in de verfilmde debuutroman van Lanoye, Alles moet weg (1988), die zich afspeelt in het België van toen. En die hypothese: draai ‘Neergang’ om en je hebt ‘Gangreen’; voor mij is Gelukkige slaven ook een ode aan de ooit gefêteerde en gecanoniseerde Vlaamse schrijver Jef Geeraerts (1930-2015), dankzij o.m. Black Venus, zijn eerste Gangreenroman en zijn literaire misdaadromans. Vooral het eerste deel, ‘Neergang’, is doordrenkt van Geeraerts’ thema’s eros en thanatos, erotiek en dood.

Lanoye munt ook uit in het neerzetten van andere intrigerende personages zoals mevrouw Bo Xiang, vrouw van een Chinese machthebber en geldmagnaat, en politie-inspecteur Khumalo, die een zwart humanisme na de Apartheid in Zuid-Afrika (in de Bantoetalen: Ubuntu) voorstaat. Op die manier is Gelukkige slaven een internationale politieke roman met een onverkwikkelijke climax in de laatste hoofdstukken als de Tony’s elkaar ontmoeten in een luxehotel in China, ‘het kraambed van de toekomst’ (dixit, Tom Lanoye, in de Proloog van Gelukkige slaven).