Een prachtige blik op zestiende-eeuws Italië

Ik vergeet altijd hoe leuk historische romans kunnen zijn. Hoe ze je in de wereld en de sfeer van een ver verleden kunnen zuigen, ook al heb je geen idee hoe het er werkelijk aan toe ging. Een roman moet voldoende geloofwaardigheid kunnen opbouwen en de suspense of disbelief treedt in werking. Daar slaagt Maggie O’Farrell met Het Huwelijksportret wonderwel in. Vanaf de eerste pagina is het spannend. Al in de tweede zin - je hebt het boek nog maar net open - weet je al dat Lucrezia, hertogin van Ferrara, gelooft dat haar man haar om het leven zal brengen. En zo is de toon gezet. We volgen Lucrezia (een van de de Medici’s, al wordt die naam nooit genoemd) van bij haar verwekking tot aan haar huwelijk met Alfonso II d’Este. O’Farrell wekt daarbij de juiste spanning op door te wisselen in tijdsschema’s: we zien Lucrezia als kind en Lucrezia aan het einde van haar leven als hertogin. 



Lucrezia is wat men in die tijd een ‘wildebras’ zou noemen. Een meisje dat niet te temmen is, dat erin slaagt een tijger te aaien, gepassioneerd is door schilderkunst, en enorm intelligent. Ze is het ideale hoofdpersonage om de sfeer, de gedwongen familie- en huwelijkverbintenissen, de vrouwonvriendelijkheid en de beklemming van het hof in de zestiende eeuw te schetsen. Ze wil het niet, maar ze moet. Ze moet trouwen met de man die eerst aan haar zus beloofd werd, ware het niet dat haar zus een vroegtijdige dood sterft. En dan zit ze vast tot ze een kind zal baren voor Alfonso, of tot ze dood is. 



Dit staat allemaal op de achterflap van het boek en meer lijkt er ook niet te gebeuren in het boek. Toch laat het boek je niet los. Het is juist de sfeerschepping waar O’Farrell zo goed in is, de manier waarop ze zo gedetailleerd kan beschrijven hoe Lucrezia zich door het leven manoevreert, hoe ze schilderijen weet te scheppen, in welke omgeving ze zich bevindt. Lucrezia heeft aandacht voor haar omgeving en door haar ogen zien wij de wereld waarin ze leeft. O’Farrell weet alles zeer beeldend weer te geven, zonder te barok of te krullerig te schrijven. Vooral de manier waarop ze Lucrezia’s passie voor tekenen weet te beschrijven, beklijft echt. 



Wat een lust om dit te lezen, wat een kunst van de auteur om zo’n geladen thema in een vlot verhaal en een boeiende sfeer te steken. Want het gaat uiteraard niet gewoon over de levensloop van Lucrezia, een tragisch verhaal van een hertogin die niet aan haar lot weet te ontsnappen, het gaat in essentie over femicide, dat van alle tijden en alle plaatsen is. Lucrezia’s blik, via O’Farrells woorden, geven aan elke lezer een goed beeld van welke verschrikking zich hier afspeelt.