Gentse volksverhalen in één groot verhaal
In dit boek volgen we Georges Martens op zijn avonturen met Rafael Van Helsing. Zoals de naam ‘Van Helsing’ al doet vermoeden, komen onze helden heel wat bovennatuurlijke wezens tegen in het Gent van 1882. Dit was de ideale setting om een aantal volkslegendes in een groot verhaal samen te krijgen, met zelfs een verklaring waarom Georges Martens zo specifiek was over zijn laatste rustplaats.
Wat maakte dit boek zo goed?
De echte elementen in dit fictieve verhaal
Eerst en vooral: Georges heeft echt geleefd en had echt een aantal rare instructies over hoe zijn laatste rustplaats moest zijn. Dit maakte hem dus ook een goeie kandidaat om hier een verhaal rond te maken.
Ten tweede de locaties. Pen geeft telkens heel concreet aan waar in Gent ze zich bevinden. Hierdoor kan je, als je Gent kent, alvast een heel goed beeld scheppen van hoe ver alle locaties uit elkaar liggen en zelfs al deels hoe het eruitziet. Verder omschrijft ze de locaties heel visueel, waardoor je de zaken die anders waren in die tijd nog steeds goed voor de geest kan halen. Ik kreeg op sommige momenten het gevoel dat ik een wandeling wil samenstellen die langs alle locaties passeert.
De terugkoppelingen naar Urban legends en volksverhalen
Hoofdzakelijk naar volksverhalen uit Gent natuurlijk. Het duidelijkste voorbeeld hier is natuurlijke ‘Het spookhuis van Gent’, maar ook korte verwijzingen naar de ‘Mammelokker’ en ‘Klokke Roeland’ om aan te geven waar ze zich bevonden op dat moment. De donkere reputatie van het Citadelpark komt ook aan bod.
Als liefhebber van de stijl Gothic horror vind ik de verwijzing naar het personage Abraham Van Helsing uit ‘Dracula’ natuurlijk ook fantastisch. Tegelijk houdt Pen hier wat vrijheid over hoe haar personage zich gedraagt door te kiezen voor een neefje van de originele Van Helsing. Het is ook interessant dat hij niet alleen op vampieren jaagt, maar ook op andere bovennatuurlijke wezens.
Onze helden jagen hier ook op een groep bovennatuurlijke wezens die een hybride zijn van twee al bekende soorten. De sucambi is iets waar ik nog niet echt van gehoord had. Succubus, met als meervoud succubi wel. Dit zijn dan ook hybrides tussen een succubus en een vampier.
De kritische kijk op religie
Pen geeft zelf aan in het nawoord dat de echte Georges Martens heel religieus was en dat ze het daarom ook zo sterk in het boek heeft gestoken. Als niet-religieus persoon zou ik dit normaal niet zo interessant vinden, maar de manier waarop ze het omschrijft maakt het boeiend. Het toont het op een nuchtere manier waarop we zien dat het niet alle problemen van de wereld oplost, maar tegelijk (zoals in alle vampierjagersverhalen) wordt het wel als een wapen gebruikt tegen de wezens.
Puntje van kritiek:
Ik vond dit boek fantastisch, omdat ik Gent ken, maar ik vraag mij af of het ook fantastisch is voor mensen die Gent niet zo goed kennen.
Conclusie:
Ik kreeg het gevoel dat dit boek een ideaal verhaal was voor mij. Ik ben opgegroeid met Gentse volksverhalen van mijn Gentse vader. Mijn effectieve geboorteplaats is één van de weinige locaties die vermeld wordt dat niet centrum Gent is. Ik ben een enorme fan van gotische horror en dark fantasy. Ik heb zelf 6 jaar in regio Coupure gewoond en deze regio is heel belangrijk in dit boek. Voor mij was dit een van de beste boeken die ik al gelezen heb.
