Over vasthouden aan rimpelingen in het leven

Bibi Dumon Tak kende ik reeds van haar schitterende non-fictieboeken voor kinderen. Steevast zijn dieren er de hoofdpersonages.

In de laatste Paarse Zetel (gesprekken over literatuur in de Krook) leerde ik haar kennen als een vrolijke dierenliefhebster die, jawel, ook boeken voor ‘grote mensen’ schrijft.

Met de novelle Rimpeling ben ik hiervan overtuigd. Ook in dit gelaagd verhaal zijn kwetsbare dieren onderdeel van het decor.

Het verhaal vertelt over Marthe die viel omdat ze het leven van een langpootmug wilde redden. Na die dodelijke val blijft haar huis aan de rand van het bos verweesd achter. Als haar huis wordt opgeruimd krijgen we haar levensverhaal te horen. Aan de hand van de formicatafel, de onderste lade in het kastje, de rieten reismand en andere spullen komen we te weten wie Marthe was.

Marthe leefde in harmonie met de natuur om haar heen. Toch was er een angst aanwezig die iedere vorm van welzijn in de weg zat. Maar er was ook Ties die haar warmte gaf en haar levensverhaal kleurde. Een rimpeling moest het zijn geweest. Een rimpeling in de tijd, meer niet.

En daarom was de jas van Ties een van de dingen die ze bij brand mee zou nemen, samen met het houten doosje en de reismand gevuld met duiven. Omdat hij in die jas, meer dan in iets anders, bewaard was gebleven.

De eerste pagina’s waren voor mij wennen aan de stijl maar plots was ik mee en liet het verhaal mij niet meer los. Het verhaal bleef hangen.

Leuk is ook dat illustrator Annemarie van Haeringen kleine diertjes over de pagina’s laat kruipen. De miertjes op pagina 73 deden mij echt een beetje schrikken. En dan die langpootmug op de laatste pagina. Nooit meer zal ik een langpootmug zien zonder aan Marthe (of aan Bibi Dumon Tak) te denken.