Er is altijd iets wat je kan doen

In dit uiterst goed leesbare boek vertelt auteur Eric Kenis wat het betekent om te leven met een bipolaire stoornis. Hij beschrijft dit niet enkel vanuit zijn eigen perspectief als ervaringsdeskundige maar portretteert een dertigtal creatievelingen uit heden en verleden. Telkens gaat hij na hoe de “vinkjes” van bipolariteit al dan niet volledig opgaan en wat ons dat vertelt.

Dat creativiteit en bipolariteit meer dan gewoonlijk samen voorkomen, mag dan een hoopvolle boodschap lijken voor mensen die nog een weg zoeken in hun diagnose, het boek is geenszins verbloemend. Het laat in alle duidelijkheid zien hoe hard zowel het persoonlijke leven als de omgeving van mensen met deze diagnose geraakt worden.

Van sommige namen zoals Vincent Van Gogh, Virginia Woolf en Sylvia Plath zal niemand raar opkijken. Maar dat politici als Churchill en Pim Fortuyn deze aandoening deelden, is allicht minder bekend.

Voor het Gent Leest-publiek boeien vast ook de vele schrijvers die aan bod komen: Maarten Biesheuvel, Jean-Marie Berckmans, Charles Dickens, Felix Timmermans, Joost Zwagerman, Sylvia Plath, Ernest Hemingway, Paul Snoek,

Naast de vele portretten van mensen met wie het helaas slecht afliep, zijn er ook voorbeelden van mensen die een redelijk hoge leeftijd bereikten. Ook daar wordt gekeken wat het verschil kan maken. De auteur schrikt er niet voor terug om voorbeelden uit zijn eigen leven aan te halen om een pleidooi te voeren om je te laten helpen.

Dat vechten tegen de diagnose en medicatie weigeren vaak deel zijn van de aandoening maakt dat des te urgenter.

De slotconclusie is dan ook dat “er altijd iets is wat je kan doen” als iemand in je omgeving op meerdere vinkjes dreigt te scoren.

Een goed voorbeeld zou zijn hem of haar dit boek cadeau te doen.
Lees het interview van Lut met auteur Eric Kenis.