Het donker, het donker dat liefde is

Een vrouw en een man gaan uit elkaar. Zo is Dikke kus, dag-dag misschien het korst samen te vatten, maar zoals het Claire-Louise Bennet typeert lees je in dit boek geen rechtlijnig verhaal met een klassieke spanningsboog. Het naamloze hoofdpersonage vertrekt aan het begin van het verhaal naar een nieuw huis en laat dat haar ex-geliefde, Xavier, niet weten, al merkt de lezer onmiddellijk dat ze het hem eigenlijk wel zou willen vertellen. Uit die premisse volgt in principe niets, we volgen het hoofdpersonage in haar doen en laten, waarbij verleden en heden elkaar constant lijken af te wisselen op een manier waarop de lezer het zelfs niet door blijkt te hebben. Woonplaatsen, bloemen en mailuitwisselingen blijven terugkeren in het verhaal, maar er lijkt kop nog staart aan vast te knopen. Wie mailde er eerst en wanneer? Wanneer woonde het hoofdpersonage in de cottage, wanneer in de flat en wanneer elders? Huizen die eerst opeenvolgende woonplaatsen leken te zijn, lijken halverwege het boek gewoon samen te vallen en wat een chronologisch verhaal leek, is misschien een Memento-achtig relaas van een verhaal.

Claire-Louise Bennet blijft de koningin van het stream of consciousness en van de wispelturigheid. We leren een hoofdpersonage kennen dat op dezelfde bladzijde vijf verschillende meningen lijkt te hebben over hetzelfde topic en van wie de herinneringen aan Xavier - of andere mannen? - of zijn dat dan weer dezelfde mannen? - constant bijgestuurd en veranderd worden. Zo schrijft Bennet de mens op zijn puurst: een verlangend en irrationeel wezen dat vrij associeert en verhalen creëert over de omgeving die niets of misschien juist alles met elkaar te maken hebben. Scènes blijven terugkeren en geven een volmaakt gevoel van voldoening en herkenning. Aan het einde lijkt de puzzel in elkaar te vallen, maar toch ook weer niet.



Van Kassa 19 (Bennets vorige en veelgeprezen werk) herinner ik me dat ik het een fantastisch boek vond, al ik kan ik me niet meer herinneren waar het in godsnaam over ging. Vermoedelijk gaat Dikke kus, dag-dag dezelfde toekomst tegemoet: ergens heeft Claire-Louise Bennet me geraakt, maar ik kan onmogelijk beschrijven op welke manier dan juist. Al vergeet ik nooit meer de laatste zin van dit boek: het donker, het donker.